ร้อน….

 


ความร้อนโหมใส่เราไปทั่วในเมืองที่เราเกิด.... เลือนรางเหลือเกิน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่….


ข้างนอกนั่นมีทั้งเสียงเด็กกรีดร้อง  เสียงของบ้านเรือนหักพัง  เสียงของเหล่าสัตว์วิ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง

แล้วก็ได้ยิน…. ได้ยินเสียงคน… คุยกัน…

 




“ ฟ...ไฟไหม้มากขนาดนี้ ... ทะ… ทั้งๆที่มีพายุหิมะเนี่ยนะ!!? …. หมายความว่า…. ”  
เสียงของชายผู้นั้นฟังดูสั่นเทา และร้อนรน


“ใช่แล้ว…”
ชายอีกคนหนึ่งที่อยู่ด้วยกันพูดสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดีกว่า แต่ก็แฝงความตื่นตระหนก

 

“ สิ่งที่ทำเรื่องอย่างเผาเมืองทั้งเมืองได้ในเวลาอย่างนี้ ก็คือ …….. ”







“ ไฟต้องสาปของมังกร ”
เขาพูดขึ้นมาพร้อมทำใบหน้าหงิกงอเพราะความแค้น และเงยหน้ามองหลังคาของโบสถ์ที่เขาเข้ามาซ่อน


กระนั้นการที่พวกเขามายืนคุยกันอยู่อย่างนี้ไม่ปลอดภัยแน่นอน พวกเขาจึงคิดรีบเดินออกมา
สมทบกับผู้อพยพที่กำลังหนีออกนอกเมืองอย่างวุ่นวายและหวาดกลัว




แต่แล้วชายคนแรกก็มีคำถาม
“ แล้วเด็กที่อยู่ในโบสถ์ตรงนี้ล่ะ!?? เราต้องเอาเขาไปด้วยนะ!! ”
แล้วเขาก็วิ่งเข้ามาหาผมที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงมุมหนึ่งในโบสถ์หลวงของพระราชวัง...... โบสถ์ของบ้านผม….

 


“ ไอเวรเอ๊ย!! แกจะไปใยดีไอ้เด็กนี่ทำไมกันวะ!! ”
ชายที่กำลังพุ่งออกจากประตูโบสถ์หันกลับมาตะโกนใส่


“ ก็เพราะไอเด็กปีศาจสองตัวนี่แหละ!!! ”
แล้วเขาก็ชี้มาที่ใบหน้าของผม





 



สอง?
สองอะไรนะ?....




“ ที่มัน......!! ”

และแล้วผมก็รู้สึกตัวและจำได้........


















“ อัญเชิญมังกรมา !!!!! ”
ร่างของพี่ชายผมนอนไม่ขยับอยู่ข้างๆนี่เอง.....



ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø ø 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 บทที่ 1