(ค่อยๆอ่านนะครับ คำต่อคำเผื่อความรู้สึกของผมจะสื่อเข้าไปได้บ้าง)

 

.

.

.

 

 

ก่อนนี้ ผมรักและชอบในสิ่งที่สวยงาม งดงามและใสสะอาด

ทำไมยังมีคนที่ชื่นชอบในความวิปริต ไร้ระเบียบ และเศร้าโศกอยู่อีกนะ ?

 

ไม่เข้าใจ.....

 

ผมไม่เข้าใจมันจริงๆ เพลงเศร้าๆ ในหนังรักนั้น ใครจะเป็นจะตาย ผมไม่เคยจะเข้าใจ....

โลกนี้มันควรจะสวยงามสิ ถึงใครจะจากเราไปก็เป็นธรรมดา ใช่แล้ว!

จงมองโลกในแง่ดีสิ ไม่เห็นจะมีอะไรให้เศร้าสร้อยอีกต่อไป....

 

 

แต่ทว่านี่คือความคิด.... ที่ดูดีเกินไป

ในตอนนั้น หัวใจของเด็กน้อยไม่มีวันรู้เลยว่า.... ทำไมเขาไม่เคยเจ็บปวดเลย?

 

 

 

 

จนมาถึงเวลาที่ผมรู้สึกถึง.....ความสุขถึงที่สุด

มันทำให้มีพลังขับร่างกายไปในโลกนี้อย่างไม่สิ้นสุด

และพร้อมที่จะพุ่งชนทุกๆอย่างหายไปราวกับแผ่นโฟม

 

ในทางกลับกันก็กลายเป็นมึนเมาและหลงอยู่ในภวัง

หูหนวกตาบอดไม่รู้เรื่องรอบตัวและโง่เง่าเต่าตุ่นที่สุดด้วย!!

แต่ใครจะรู้เล่า ว่าตัวเรา.....

 

มันบ้าไปแล้ว (หัวเราะ)

 

 

 

ในเวลานั้นที่เป็นอดีต

ผมพร้อมที่จะสัมผัสอยู่ในความสุขนี้ไปตลอดชีวิต....

ใช่ จนกว่าจะตาย ตั้งใจว่าจะไม่ออกไปไหนเด็ดขาด จะอยู่อย่างมีความสุขอย่างนี้ล่ะ

 

จะมีใครที่เคยอยู่กับเรา....กลับทอดทิ้งเราไปก็ตาม

ขอแค่เธออยู่กับฉันเพียงคนเดียว

ไม่ขอมีใคร

เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว....

 

อย่างไรก็ตาม

นี่ไม่ใช่เรื่องของ "ผม" เพียงคนเดียว

 

.

.

.

.

.

 

ในวันนั้น เพียงผมกระพริบตา

วงกตไม่มีทางออกที่ผมระเริงอยู่

แหลกลง

และ

หายไป

 

เหลือเพียงซาก....ที่ขนออกไปเท่าไหร่ก็ไม่หมดเสียที

มันมากมายเหลือเกิน ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง ยังตกใจ...

ซากที่ขนไปทิ้ง ยิ่งมองดูยิ่งเจ็บปวด

แม้จะทิ้งมันให้หายไปแสนไกล....

 

แต่เพียงแค่คิดถึงก็เจ็บปวดรวดร้าว

 

ผมต้องทำอย่างไรกันหรือ?

ล้างสมองตัวเองงั้นเหรอ?

 

บ้าน่า...ทำเป็นหนังวิทย์เก่าๆไปได้ (หัวเราะ)

 

.

.

.

.

.

 

งั้นก็ตาย? ....... (หัวเราะหนักกว่าเดิม)

 

 

และแล้วก็มาถึงจนได้....

วันที่เด็กน้อยผู้นี้ได้รู้เสียทีว่า....

 

เจ็บจริง มันเป็นยังไง

 

มันไม่เหมือนนั่งดูหนัง

นั่งฟังเพลง

นั่งดูคนที่ฆ่าตัวตายแล้วอุทานขึ้นมาว่า "ขยะ!!"

 

ไม่!

ไม่มีอะไรเหมือน....

ความเป็นจริงหรอก!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

ณ วินาทีนี้

เมื่อพบเจอกับความงดงาม สุขสันต์และรื่นเริง

ในใจที่เหมือนจะเป็นน้ำแข็งก้อนนี้

 

 

อยากจะทำลายทุกสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า...

 

เมื่อความรัก

กลับเป็นความแค้น

 

.

.

.

.

.

 

ผมก็อยากรู้เหลือเกินว่า

....

ผมจะหลุดพ้นเมื่อไหร่กัน?

 

 

 

ปล.จะยังไงผมก็จะสู้และเขียนการ์ตูนมาลง ณ ที่แห่งนี้ ตลอดไปครับ...

     (พูดง่ายๆคือไม่ต้องกลัวผมตาย   คนบ้ามันไม่ฆ่าตัวตายหรอกครับ)

edit @ 8 Nov 2011 20:30:40 by ❤`•.¸¸.•´´Tangl{wa´´•.¸¸.•`❤

edit @ 1 Dec 2011 14:49:55 by ❤`•.¸¸.•´´Tangl{wa´´•.¸¸.•`❤

Comment

Comment:

Tweet

สู้ๆนะแตง แกเอาฉันไปอยู่ในการ์ตูนแกมั่งสิ TT

#7 By Yimmz on 2012-03-06 19:43

ไปโกรธแค้นอะไรสุดท้ายก็คือเราร้อนรุ่มเองครับ

ทำใจให้สงบช่วยได้นะ

#6 By iDreamplus on 2011-11-19 19:32

ปรับตัวฮะ

#5 By iDreamplus on 2011-11-19 19:31

อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมันbig smile

#4 By นายโยจิ^_^ on 2011-11-10 16:25

เพาะเห็ดแล้วขึ้นราด้วยนะครับ สักวันมันจะผ่านไปครับ

Hot! Hot! Hot!

#3 By Towhubod on 2011-11-09 00:13

เมื่อมันเริ่มที่สุขได้ แล้วเหตุใดจึงจบที่สุขไม่ได้ (ไม่เข้าใจ แต่ยังไงก็อยากให้มองโลกในแง่ดีอยู่ดี)

#2 By iTZy (101.108.12.193) on 2011-11-08 21:28

ไม่เป็นไรนะสู้ๆ
ถ้านายไม่อยู่ Blog นี้ก็กลายเป็นที่เพาะเห็ดกันพอดีอ่ะดิ